Alles onder een dak

Inspiratie is gevonden in de aanwezige, groene context en de zomeroverkapping die op zomeravonden de inwoners van Baarle verleidt samen te komen. Het bestaande cultuurcentrum, gelegen op de grens van Nederland en België, fungeert al jarenlang als vertrouwde ontmoetingsplek voor verenigingen en culturele initiatieven. Ook op de nieuwe locatie loopt de grenslijn en is deze verbindende rol als “leitmotiv” gebruikt en ruimtelijk vertaald.

De grenslijn zelf vormt het fundament van het plan. Haaks hierop wordt een helder stramien gelegd dat beide ‘werelden’ met elkaar verbindt en het gebouw een eigen richting geeft. In plaats van zich te voegen naar de lineaire structuur van de Loswal, richt het gebouw zich nadrukkelijk op het park en het achterliggende groen. Zo ontstaat een nieuwe oriëntatie, waarbij het park en de bestaande overkappingen als belangrijke ankerpunten fungeren.

Het gebouw voegt zich op een zorgvuldige manier in het landschap. Door het volume te laten verspringen volgens het stramien ontstaat een gekartelde plattegrond.

Deze ingrepen maken het mogelijk om bestaande bomen, zoals een zilverspar, te behouden en nieuwe groenstructuren toe te voegen. Het gebouw krijgt hierdoor een informele voortuin en een sterke relatie met het omliggende park.

Constructief wordt gekozen voor een heldere spantstructuur, loodrecht op de grenslijn. Deze structuur verdeelt het gebouw in drie herkenbare delen, waarin de belangrijkste functies zich aftekenen. Onder de kap ontstaat een royale en flexibele ruimte die verschillende vormen van gebruik mogelijk maakt.

De architectuur kenmerkt zich door eenvoud en samenhang.

Een industriële bouwmethodiek en een eenduidige gevelopbouw zorgen voor een efficiënt en haalbaar ontwerp. Verticale lamellen geven de gevel een ritmische en verfijnde uitstraling, terwijl de roodbruine kleur een warm contrast vormt met het omliggende groen. Het sedumdak versterkt deze samenhang en laat het gebouw visueel opgaan in het landschap.

Het nieuwe cultuurcentrum manifesteert zich als een paviljoen in het park: autonoom, maar tegelijkertijd sterk verankerd in zijn omgeving. Paden rondom het gebouw activeren de buitenruimte en nodigen uit tot gebruik, verblijf en ontmoeting. Rond de zilverspar ontstaat een plek voor rust en bezinning.